دختر افغانستانی که آرزوهایش را با دهان نقاشی می کند

در فراسوی نا امیدی‌ها، امیدی برایش به وجود آمد، هنر ذاتی‌ای که مونس تنهایی‌هایش شد و اشک‌هایی را که برای بدن بی‌حس و زندان سکوت و تنگ دنیا می‌ریخت را از چشمانش زدود.

نامش «ربابه» است و در یک خانوادۀ ۸ نفری زندگی می‌کند؛ زمانی‌که چشم به دنیا گشود، دست‌ها و پاهایش بی‌حس بود. با گذشت هر روز که بزرگ‌تر و فهمیده‌تر می‌شد، به مشکلات و اندوهش افزوده می‌شد. به گفته خودش «هیچ راهی برای برون رفت از اتاقم نداشتم، گویی دیوارها مرا در خود می‌فشارد و من زندانی آنها هستم».

ربابه در گفت و گو با خبرنگار آی فیلم2، می گوید از زمان کودکی تا اکنون که ۱۹ سال سن دارم، مشکلات زیادی را پشت سر گذاشتم، اما یگانه راهی که سبب شد تا تنهایی هایم از تاریکی به روشنی مبدل شود، نقاشی بود، هنری که نزد هیچ استادی نیاموختم و به گونۀ آماتور و توسط دهنم خلق شد.

ربابه محمدی، دختر ۱۹ ساله افغانستانی که اکنون همه با نام وی آشنایی دارند، با دست‌ها و پاهای فلج، توسط دهن خود بهترین نقاشی‌ها را خلق می‌کند.

محمدی در این اواخر مرکز فرهنگی ربابه را بنیان‌گذاری کرد تا به گفته خودش به هم‌نسلانش کمک و یاری کند.

وی در صحبت با آی فیلم ۲ گفت: مرکز فرهنگی ربابه را بخاطر کمک به معلولین ساختم تا دیگر آنها احساس تنهایی و معلولیت را نداشته باشند.

ربابه افزود: این مرکز در بخش‌های نقاشی، شعر، موسیقی، زبان و ادبیات فعالیت دارد و مردم باید از این مرکز حمایت کنند.

این بانوی افغانستانی از حکومت خواست تا مکاتب و دانشگاه‌ها برای معلولین تأسیس کند تا آنها نیز همانند سایر اقشار جامعه بتوانند به آرزوها و اهداف خود دست یابند.

مصاحبه کننده: الیاس احمدی